From Hanx.net:

Meanwhiles - The Nights Rewind

Deze week speelden ze in Amsterdam. Wasser Umsonnst om precies te zijn. Nu zijn ze in Berlijn waar ze ook zullen spelen. Vrijdagavond zijn ze te horen in Arnhem (http://www.kultuurhuisbosch.nl/). Meanwhiles uit Brooklyn, New York. Het is mogelijk dat ik me vergis, maar vooralsnog ben ik de overtuiging toegedaan dat hun The Nights Rewind niet de aandacht heeft gekregen die het verdiende. In een wereld van flitskapitaal en private equity-fondsen is het bijna een doodzonde om in november 2006 over een plaat uit 2004 te schrijven. En toch is dat precies wat ik hier doe. Wellicht kent u Josh Allen nog van de enkele maanden geleden besproken (door hem geproduceerde) prachtplaat van Patrick Crowson. Samen met zijn broer Todd vormt hij Meanwhiles. Multi-instrumentalisten zijn het, dus is het niet verwonderlijk dat ze bijna alles zelf ter hand nemen. Martha Wainwright zingt op twee liedjes mee, Alan Wheatherhead speelt hier en daar pedal steel en mixte het album. En dan is er nog de altviool van Katey Wood. Ze klinken zoals alles aan de rand van alle genres. Merkwaardig. Intrigerend. Groots en meeslepend. Maar ook melancholiek. Neem nu een fijnzinnige klaagzang als Long Walk Home. Josh Allen’s stem smelt met die van Martha Wainwright samen tot een plas waarin de donkere wolken weerspiegelen.

How many times can we cross the line?

Dreams are trouble with you in mind

And to sing this is to waste your time

Force of habit for me

Direct gevolgd door Trouble. Een metalen elektrische gitaar en een stem van verslagenheid. In All This And Nothing is er even hoop. Maar niet lang

All this time’s been wasted

Hier gieren de gitaren als zenuwen door de keel.

Meanwhiles duiden is niet eenvoudig. Het midden tussen Sparklehorse en Sunny Day Real Estate? Grant Lee Buffalo dat een cover van Jeff Buckley speelt? De liedjes van Meanwhiles pakken je niet meteen. Daarvoor zijn ze teveel in zichzelf gekeerd. Er springen geen refreinen uit en de lagen dienen één voor één gepeld te worden. De schil maakt het verschil als het ware. Maar zo hoor je wel ineens die fraaie piano in In Between. En kom je geheel in de stemming terecht bij Ecstacy, het mooie laatste liedje.

Steal my heart

Make it right

Make it easy

No surprise

Eerlijk is eerlijk. Dit is niet voor iedereen. Slo-core, postrock en altcountry. Dat kan een mens teveel zijn. Tenzij je, net als ik, in 2006 nog over een album uit 2004 wil schrijven. Dan is er van muziek als deze nooit genoeg. (Wim Boluijt)